Om onze trainingsarbeid van afgelopen jaar bekroond te zien worden met een SJP C diploma, hebben wij ons ingeschreven voor een aantal proeven. Wij hebben een plekje kunnen bemachtigen bij de proeven in Heerle en Rilland. Wij in dit verhaal zijn Werner den Exter, als beginnend voorjager en Réunion de la champ de feu, een Flatcoated retriever teefje van 14-3-2018. Ik mag haar trouwens Abby noemen.

In Heerle hebben wij ons eerste C diploma ook gehaald. Omdat Abby nog wel eens jolig kan gaan doen met haar apportjes leverde dat nog best wat stress op, aangezien dat jolig doen met wild een diskwalificatie zou kunnen opleveren, en je verplicht bent ook de B proeven te doen. Doordat ik dus al een C diploma op zak had kon ik in Rilland wat meer genieten van de proeven. Vandaag was het doel om een puntje meer te behalen op de C en eens te zien of ze ook een B proef kon volbrengen. Ik heb daarom de week voorafgaand nog wat meer geoefend op over water.

Eenmaal aangekomen in Rilland blijkt dat ik niet de enige ben die graag een dagje bezig is met z’n hondje, er staat al een flinke rij bij de aanmelding en voor de dierenarts. Als ik het kaartje in het programmaboekje bekijk valt het ook op dat de verschillende onderdelen hier ook een stukje verder uit elkaar liggen dan in Heerle. Voor mij ideaal want met rugzak en Abby te voet op weg naar de eerste proef kunnen zowel hond als voorjager hun eerste energie een beetje kwijt en dat zorgt hopelijk voor meer rust bij de proeven.

Onze eerste proef is apport uit diep water en ik mag ook vrij snel beginnen. Abby heeft gelukkig geen moeite met te water gaan, sterker nog ze maakt altijd zo’n snoekduik dat ik bang ben voor obstakels. Gelukkig zijn die er niet op de inzetplaats en de foam eend komt eehhh redelijk netjes terug. Ik krijg hier een 7 waar ik zeker blij mee ben. De punten waar aan gewerkt moet worden zijn bekend bij mij en Ina Haspels, onze trainster.

Vervolgens wandelen we naar onze volgende proef, de markeer met kraai. Als onervaren voorjager houd ik ogen en oren goed open en merk aan de andere voorjagers dat dit voor iedereen altijd wel een spannende proef is. Kraai blijkt niet bij al onze viervoetige vrienden geliefd. Het grote voordeel van deze locatie is dat je goed kunt kijken naar de deelnemers voor je. Zo kan Abby lekker wennen aan het schot en ze wordt aardig opgepept door alle voorbij knallende honden. Als wij aan de beurt zijn schiet Abby op de kraai af en heeft hem vrij snel gevonden maar ik wordt verward aangekeken: “Baas dit is dus geen dummy hé!?” Hier maak ik gelijk mijn eerste fout, ik moedig haar aan door te fluiten. Ze pakt hem en rent keurig terug tot halverwege waarna de kraai los gelaten wordt. Ik weet dat ze hem niet nog een keer op zal pakken dus ik fluit haar terug. Het zal voor de keurmeester misschien raar zijn dat iemand zijn 0 lachend incasseert maar deze voorjager was erg blij dat de kraai in ieder geval tot halverwege kwam, de potentie is er dus.

Nu naar de over water, een flink stukje kuieren dus mooi de tijd om de eerste proefjes te overdenken. Deze proef blijkt, ondanks mijn recente oefeningen, nog een brug of eigenlijk een oversteek te ver. Door het hoge riet en het feit dat de voorgaande honden iets schuin overgestoken zijn, was het voor Abby te onoverzichtelijk. Mooi leermoment maar nog te moeilijk voor ons.

Op naar de verloren zoek, ook daar stroopt het wat op, dit zijn toch oefeningen waar tijd in gaat zitten. Ik vind dit zelf een hele mooie oefening omdat je niet kunt zien wat je hondje aan het doen is. Achteraf krijg je goede feedback van de keurmeester over het werken van je hond. Bij Abby klonk dit ook bekend, mooi zoekpatroon, snel gevonden en vervolgens… besnuffeld en geconstateerd dat het geen dummy was dus liggen laten. Tsja we hebben nog een weg te gaan. Ook hier houd ik wel een positief gevoel aan over door de feedback van de keurmeester, potentie is er,  mooi toch?

We gaan op pad naar de af blijf met het kort apport, hier halen we een 10 en een 8. De aftrek punten zijn voor het rommelig afgeven van het apport. Ook dit is bekend terrein en als ik zie waar we vandaan komen ben ik hier ook zeker tevreden mee. We hebben hard moeten werken om de dummy’s überhaupt terug bij me te krijgen want ze zelf houden en er lekker mee rond rennen was én is soms nog steeds veel leuker.

Als laatste mogen we volgen en vooruit sturen met het komen op bevel. Voor het volgen krijgen we een 10. Bij het vooruit sturen merk ik dat haar aandacht getrokken wordt door een grote steen vlak voor ons. Ik weet niet wat ik ermee aan moet want ik besef dat die eerst geïnspecteerd gaat worden, maar ben er niet zeker van of ik eerst weer even weg mag lopen om haar aandacht te pakken. Ik besluit gewoon te sturen en ja de steen word even besnuffeld, dit is gelijk de aanzet tot een wat rommelige oefening. Ik weet dat ze dit goed kan en je staat dan toch naast zo’n keurmeester met het gevoel van: “Ja maar normaal……” We komen weg met een 8 dus toch dik tevreden.

Voor ons zit het er nu op, nu wordt het wachten tot we kunnen kijken bij de A proeven. Wat is dat een geweldig gezicht, de honden die gedirigeerd worden naar de duiven. Hier blijkt ook wel dat dit een ontzettend moeilijke oefening is. De sprong maken van C naar B niveau lijkt mij al heel wat, naar de A moet al helemaal wat zijn. Bij het dirigeren werd het echter zo warm dat ik daarna naar de auto ben gegaan en met een ontzettend vermoeide Abby de schaduw heb opgezocht.

Tijdens de afsluiting van de dag, waarop we super trots weer een C diploma mogen ontvangen blijkt dat we zelfs een 2e plaats hebben bemachtigd. Hoe kun je glunderen, oh en verschieten als baasje. Onnodig te zeggen dat ik hartstikke trots op Abby ben die ik niet voor niets meestal stuiterbal noem. Dat we dit toch al wel op zak hebben.

We hebben vandaag weer een hoop geleerd en bevestigd zien worden. We hebben nog een flinke weg te gaan maar hebben ook zat tijd. Zoals ik geleerd heb van een mede cursist, we zijn Flatcoat eigenaren dus geduld moet onze 2e natuur zijn haha.

Met groetjes Werner en Abby